Yanıyorduk...
Kavurucu güneşin altında resmen yanıyorduk...
Güneşin sıcağından ve yorgunluktan ölüyoruz sandık, ama aslında yanmak nedir biz çok iyi bilirdik...

Bugün yaşadığımızın da 16 yıl önce, benim dünyada yaşadığım yıl kadar zaman önce yaşadığımızın yanında hiç kaldığını da çok iyi bilirdik.
Allah'ın adıyla canımıza, canlarımıza kıydıklarını da.

Her neyse, yanan canlarımızın yasını tutmak için düştük büyük İstanbul'un yollarına. Kadıköydeydik yoldaşlarla. Güneşin tenimizi yakmasını bayraklarla engellemeye çalışırken, yine de etimizin piştiğini biliyorduk.

Sadece para kazanmaya çalışan gariban sucular geçiyordu aramızdan, bazılarının hangi dili konuştuğunu bile anlamıyorduk. Bazısı ise ilgimizi çekebilmek için "Ne ABD ne AB, tam bağımsız sucu" diye bağırıyordu, sırf evine bir ekmek daha götürebilmek uğruna.

Erken toplanalım diye 3:30'da yürüyüş mekanına geldiğimiz Kadıköy'de, grupların toplanamaması nedeniyle yarım saat rötarla 5:30'da başlayan yürüyüş, sloganlar eşliğinde iskeledeki toplanma yerine kadar sürdü. Marşlarla, şarkılarla, sloganlarla nereden baksan onbin kişilik büyük bir yığındık. Türkçe, Kürtçe kardeşlik türküleri, ağıtlar...

Üzülüyorduk üzülmesine de, umutluyduk, hala umutluyuz katillerin bulunacağına.

Ölen canlarımıza ağlıyorduk, Sivas'ta ben doğduktan 15 gün sonra faşistler tarafından katledilen.
Ki onlar, Tanrı Dağı kadar Türk, Hira Dağı kadar Müslümanlardı...